زيرا نازل شدن ملايكه و روح به منظور كار بزرگى است و آن ، نزول مقدّرات تمام امور عالم هستى نزد ولىّ وقت - عليه السّلام - مىباشد كه شامل كوچك‌ترين امور عالم نيز مىگردد ؛ بلكه مىتوان گفت : نزول ملايكه و روح ، براى آوردن مقدّرات معنوى بشر نسبت به امورى است كه در تكميل نفس او مدخليّت دارند . بنابراين ، آورده شدن آن در شب قدر هر سال از پيشگاه حضرت حقّ براى بندگان ، از اعمال هشتاد و پنج ساله‌اى كه از روى عادت انجام شود و در تكميل او نقشى نداشته باشد ، بهتر است . واللَّه يَعْلَم . شايد بتوان گفت : جمله‌ى سَلامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ علّت براى بهتر بودن شب قدر از هزار ماه است ؛ زيرا سلام در لغت به معناى امنيت مطلق است و آن وقتى براى بنده حاصل مىشود كه به فطرت و عهد ميثاق عبوديت بازگشت نموده و اين منزلت را شهود نمايد ، همان گونه كه در ازل و پيش از عالم مادّى برآن بوده است . و اگر فردى در شب قدر چنين شهود ازلى برايش حاصل شود و تا مطلع فجر صبحگاه ، يا صبح قيامت باقى باشد ، از هشتاد و پنج سال عمرى كه در غفلت به سر برده ، برايش برتر و بهتر خواهد بود . ( 18 ) « وَ أَعِنّا عَلى صِيامِهِ بِكَفِّ الْجَوارِحِ عَنْ مَعاصِيكَ ، وَ اسْتِعْمالِها فِيهِ بِما يُرْضِيكَ ، حَتّى لا نُصْغِىَ بِأَسْماعِنا إِلى لَغْوٍ ، وَ لا تُسْرِعَ [ نُسْرِعَ ] بِأَبْصارِنا إِلى لَهْوٍ ، وَ لا تَبْسُطَ [ نَبْسُطَ ] أَيْدِيَنا إِلى مَحْظُورٍ ، وَ لا نَخْطُوَ بِأَقْدامِنا إِلى مَحْجُورٍ ، وَ حَتَّى لا تَعِىَ بُطُونُنا إِلَّا ما أَحْلَلْتَ ، وَ حَتَّى لا تَنْطِقَ أَلْسِنَتُنا إِلّا ما قُلْتَ ، وَ لا نَتَكَلَّفَ إِلّا ما يُدْنِى مِنْ ثَوابِكَ ، وَ لا نَتَعاطى إِلَّا الَّذِى يَقِى مِنْ عِقابِكَ ، ثُمَّ خَلِّصْ ذلِكَ كُلَّهُ مِنْ رِيآءِ الْمُرآئِينَ وَ سُمْعَةِ الْمُسْمِعِينَ [ الْمُسْتَمِعِينَ ] ، حَتّى لا نُشْرِكَ فِيهِ أَحَداً دُونَكَ ، وَ لا نَبْتَغِىَ بِهِ مُراداً سِواكَ . » « 1 »

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 43 .